gökyüzü üzülmüş,
yağmurları yağmalanmış
hüzünlü sokaklarında
gezerken bir kentin,
arkaik aşklarımı anımsıyorum.
en çok meryemana’ya
aşık olmaktan korkuyorum.

güneş dudaklarını ısırıyordu, görmüştüm
yağmurun kızı biliyordu seni herkes
güvercininde kan kokusu seziliyordu
kokulara karışmış kadın kokuları...

Ölmekten başlarım aşka. Dağılıp savrulur havaya tenim.
Sonsuzun başında ezerim gökyüzünü. Koparıp çiğnerim
yıldızları yerden. Uçurumun dibinden, atlarım bir
başkasına. Susturulmuş bir güzelliğe dalar gider
gözlerim. Beyaz bakışlar yağar üzerime. Yağmur kurur
düşemeden.