Gitgide uzaklaşan dalsın kökünden. Bir anlamı
döllersin. Bir taş daha atarsın içindeki kuyuya.
Dinlersin çığlığını farelerin. Yolunu şaşırmış
kelebeğin, kopar süslü kanatları.

Keskin bir kılıçla toprağa çizilmiş
Dar ve kavuşmasız sokaklar.
Kan izi, kaçıyor hayat.
Küf, eski yurdun belleğinden akarak,
Giriyor duvarlara.

ayrıldıktan sonra
sanki bende
bir şeyler eksildi diyordun
bu gece bir mum yak
ve
perdene bak
anlayacaksın:
gölgen
gölgemle kalmış
dönmek istemiyor…