Bazen ayaküstü telaşını ifade edip, kız okuldan gelecek yemek yapmam lazım diye ayrılırdı. Bütün bunlara öylesine alışmış ki onu kimse kötü annelikle suçlayamazdı.

Şiir yazdığını söylediğinde,” gelin onları edebiyatla ilgilenen arkadaşlara okuyun”, dedim. Çocuğumu bırakacak birini ayarlarsam gelirim, dedi. Bir hafta sonra büyük bir ciddiyetle karar vermiş. Gelmek istiyorum küçüğe o gün büyük oğlum bakacak, dedi. “Yalnız dönüşte beni arabanızla eve bırakabilir misiniz? Gecenin o saatinde tramvay beklemeyim.” dedi.

Belki Ulviye Hanım toplum içine çıkmayalı yıllar olmuştu. Bu edebiyat grubuna katılma işini, verdiği kararı fazlasıyla ciddiye aldı. Tüm detaylarını buluşma yerini, adını, adresini detaylı öğrenip nasıl gidileceğini, yanında hangi tanınmış binaların ve iş yerlerinin olduğunu da sordu. Gözlerini dört açıyordu. Sütten ağzı yanmışın yoğurdu üfler hali vardı. Hiç bir lafı yanıtsız bırakmıyordu. Hayatının aktif dönemlerinde bir mitingde tanışmıştı kocasıyla. Kendi tabiriyle “Ben bu adamın üzerine böyle tepeleme clop diye tanımadan atladım. Öyle delicesine âşık oldum ki, adamın maganda olduğunu maalesef yıllar sonra anladım. Adam beşini birden idare ediyormuş meğer kadınlara nasıl davranılacağını bilir, utanmaz bir de Türkleri sorunlu buluyor, Alman kadınları seçiyormuş, ne kadar safmışım öyle sorumluluk alan biri değilmiş, verdikçe alan hatta bir de sırta binip ayaklarını da duvara takan birisi. İstemiyorum artık böylesini. Kapattım, kendimi erkeklere. Ben dürüstlük istiyorum. Bitti artık. Böylesi bana erkeğe tövbe ettirdi.

“Ettirdi ama size de bir sürü iş bıraktı. Bu çocukları yaparken sanırım yalnız karar vermediniz nerde o şimdi?”

“Buradan beş yüz kilometre uzakta bir şehirde yaşıyor. Sosyal daireden yaşıyorum arabayı nasıl alayım.”dedi. “Verin şu küçüğü ona. Baksın kendisi.”

“Nasıl veririm bakamaz ki, perişan eder çocuğu iyi ama bakın size ayak bağı oluyor, gidip çalışamıyorsunuz! Sosyal hayatınız yok çocukların tüm sorumlulukları sizde bence verin!” diye üsteliyorum. Hayatta duyulmayacak anormal bir şey söylemişim gibi dönüp ciddi miyim, diye yüzüme bakıyor. Alışılmışın dışında ama gayet ciddi devam ettim.“Bence baba bakamaz hikayesi yanlış. Bunun duygusal yakınlıkla ilgisi var. Kim çocukla daha çok zaman geçirip, onunla ilgilenirse, o da o kadar kendine bakan kişiye alışır, bağlanır. Bu neden babası olmasın? Baba bakamazda anne neden daha iyi bakar? Bırakın ana yüreği demeyi. Baba da yüreklidir aslında. Ama ona fırsat tanımıyorsunuz ki o da kendince kendi usulünce şefkatlidir.

Ulviye Hanım edebiyat toplantısına geldi. Çekinmeden olduğu gibi kendini tanıttı. Duygu yüklü sitemli şiirlerini okudu. Hani içi sıkan şeyin, tam olarak ne olduğunun bilinmediği anlarda ortaya çıkan, rahatlatmak için yazıya dökülen satırlar. Kurban rolünü üstlenmişliği anlatan satırlar.

Okuyup yazan, kendi işi olan bir kadın, kadınlar günü için yazdığı bir yazıyı okudu. “Aslında özgürlüğümüz erkeklerin elinde başlıklı” bir yazı. Eğitim şansımız yok, meslek yok, iş yok para yok, dolayısıyla erkeğine, kocaya bağımlılık var, çocuk var, hizmet var, çorba var, temizlik var, hizmet var okuldan çocuk alma var, onun ötesinde kabul görmemek var, kullanılmışlık var, küçük işlerle küçülme var. Bu küçük işleri büyük gibi gösterip bir parmak bal sürme var, kendi kendini kandırma var, sömürü var aldatılmışlık var gibi konulara değinen bir yazı.

Ev kadını bir bayan “Analık kutsaldır” diyerek o düşüncelere katılmadığını, aslında her şey biz anaların elinde, biz yetiştiriyoruz o çocukları” dedi. Yazısını okuyan kadın biraz sinirli “hiç de değil, kadınlar genelde cahil, erkeklerden geri ve bilinçsiz, ona çocuğun temizliği, bakımı kalıyor. Ve çoğu zamanda kızlarını kendi yetiştirildikleri gibi büyütüyorlar. Hakkımızdaki büyük kararları yine toplumun beklentileri ve babalar veriyor. Maddi güç kimin elindeyse kararı o veriyor. Benim bu günkü aydınlanmam sadece babam sayesindedir. Annem okumama babama “kızı yoldan mı çıkaracaksın” diye karşı çıkmıştı.” dedi. Oradaki toplantıda yirmi beş kişiden beşi kadındı. Onuncu kitabını çıkaran bir yazar bey, kitabını tanıtıp herkesin görmesi için elden ele dolaştırdı.

Sarı sıcaklarda, güneşini sıktığı anlarda, nefes almakta zorluk çektiğimdeki gibi adeta nefes alamadım. Ne olduğunu tam seçemediğim, bu duygu, belki de neden onuncu kitabımızı çıkaramadığımızın yanıtıydı. Oysa onları ne kadar da kolay alkışlıyorduk.

Kadınların çoğunluğu, neyi okuyup neyi yazmalı ki? Masadaki ekmek ufakları, yerdeki kırıntıları, kirli çamaşırları, mutfakta sıralanmış kirli tencereleri, dolaba kaldırılmayı bekleyen, kalan yemekleri, küçük ekmek kırıntılarını, evi süpürürken, çocuğu okuldan almaya, geç kalmamak için sıkça saatine baktığını mı yazsın? Kadın-erkek eşitliği konusu açıldığında, herkesin mutlaka söyleyecek bir şeyi var. Havanda su dövmek yani.

Toplantı bitti. Onuncu kitabını bastıran yazar bey, kitaplarını imzalamaya başladı. Katılanların yarısından fazlası vedalaşıp ayrıldı. Ulviye dışarı çıkmanın sosyal olmanın mutluluğunu yaşıyordu. Birden sevinçle ve içten samimi bir havada “Size gitmeden önce bir türkü söyleyeyim mi?” dedi. Şaşırdım bir kaç bey gözlerini dört açmıştı. Alışılmışın dışında bir cesaret ve davranıştı bir kadın için. Orada kalan yedi kişi dikkatle ona bakıyordu. Sandalyeye oturdu. Biz de oturduk. Dersim’liyim diyen Ulviye’nin ne güzel duygulu bir sesi vardı. Bir kelimesini bile anlamadığım Zazaca bir türküyle tüylerim diken diken oldu. Her bir tonu ayrı ayrı duygu yüklüydü. Ağlamamak için burnumu ne kadar sıksam da dayanamadım. Camı açtım dışarıya baktım ağladım.

Onu eve götürürken artık senli konuşmaya başladık. “Sana bir türkü daha söyleyeyim mi?” Dedi. Bu sefer Türkçe bir türkü tutturdu. Yağmur yağıyordu. Arabanın puslanan camını silemeye çalışırken onu dinliyordum

Yolum duman toz içinde

Kışa döndüm yaz içinde

Arzu halim söz içinde

Hoş değilim bu günlerde

Bu günlerim kara benim

Yüreğimde yara benim.

Diye devam eden bir türkü.

Evinin yakınına vardığımızda teşekkür etti. Bu akşamdan mutlu olduğu her halinden belliydi.

“Bence sen türkü korolarına da katılmalısın. Sesin çok güzel ve duygu dolu” diyorum. “Nasıl olur ki çocukları sürekli yalnız bırakamam ki” dedi. Gözlerinin içi parlıyordu okuduğu şiirlerine alkış almış olmanın mutluluğu içindeydi. Bir topluluk karşısında kabul görmek yaşamanın tam kendisiydi. İnsan olmanın mutluluğunu yaşamıştı. Başka bir ev kadını “Ancak, insan içine çıkacağım zaman içimden kendime bakmak geliyor, işte o zaman hissediyorum yaşadığımı, insan olduğumu” demişti. O ve başka kadınların ne demek istediğini bugün Ulviye’de de gördüm. Ulviye hatta beylerden birinin, vay canına der gibi “bunları bir çırpıda mı yazıyorsunuz” abartılı alaycı beğenisini bile sepete atıp mutlu olmuştu.

Yağmur altında arabadan inip tekrar teşekkür edip bir de iyi yolculuklar diledikten sonra evine koştu.

Dalgın, karışık duygu ve düşüncelerle eve dönerken, kavşağın birinde lambalar yeşil olduğu halde sağdan bir polis arabası çıktı. Önümden geçecek zannedip korkuyla ani fren yaptım. Polis arabası hızla, bir “U” dönüş yapıp geldiği yola geri dönünce rahatladım. Polis arabasının dönüş yaptığı yerde, arabalar lambada bekliyordu. Polis kırmızıda geçmişti. Üstelik önümden geçeceğini zannedip korkunç bir kaza şoku yaşadım.

Peki, beni bu kadar korkuttuğu için onu kim cezalandıracaktı? Onlar kurallara uymaz, kurallara uydurur. Polis erkekse vatandaş kadın mı acaba?

8 mart. 2006

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilirler.
Lütfen hesabınıza giriş yapınız veya kayıt olunuz.

Powered by AkoComment 2.0!